Drie dagen voor het geplande vertrek ontvang ik een SMS: “grote nieuwe blaren, ga het niet halen.” En dat is vervelend. Ik kijk al weken uit naar de tocht en wil hoe dan ook gaan lopen. Gelukkig biedt hij aan om me naar het begin van de route te brengen en aan het einde op te halen. Halverwege komt hij me opzoeken met vers voedsel en een instant-pull-out optie, spreken we af. Hij biedt zelfs aan om de andere twee food drops met me te plaatsen. En zo rijden we vanuit Canberra naar Namadgi NP voor de food drops, de laatste track-updates en de vereiste kampeervergunning voor het waterreservoir rond Cotter Gap.
De park rang(st)er kijkt ons vreemd aan. “Lopen? Nu? Weet je het zeker?” Goed, momenteel woedt een hittegolf door Australië, maar zeker in de bergen heb je daar weinig last van. Nee, dat bedoelt ze niet. “Bushfires, twee stuks”, maakt ze duidelijk. Toen ik gisteren uit Griffith vertrok was er nog geen. Tasmanie natuurlijk, en noord-oost Australië, maar niet hier. Maar de thunder storm van vannacht gooit roet in het eten. Blikseminslagen hebben twee branden veroorzaakt , zowel in het noorden als het zuiden van de route, waardoor deze precies ligt ingesloten. “Exact zoals 2003 begon.” De gevolgen blijven deze keer zonder twijfel veel beperkter dan toen, maar het gevaar bestaat dat zich nieuwe onweersbuien ontwikkelen die zich niet laten voorspellen. Zodra de wind opsteekt verspreidt brand zich met grote snelheden, en wind komt nu net dagelijks terug in de weersverwachtingen voor de komende week.
“Common sense says no”, zeg ik als Alex vraagt of ik het nog steeds wil doen. Opluchting bij de mensen om mij heen. Een algemene waarschuwing voor hitte en bushfires is één ding, maar concreet gevaar gaat me te ver. We besluiten desondanks naar de plaatsen van de food drops te rijden, omdat we nu toch in de buurt zijn. Onderweg zien we op verschillende plaatsen rookpluimen in de lucht. Als ik later die dag in Canberra loop denk ik zelfs een rooklucht te ruiken, al is het gezien de afstand tot de branden waarschijnlijker dat hiervoor een grillrestaurant verantwoordelijk is. Dezelfde avond wordt een derde bushfire gerapporteerd.
Ik heb aan de AAWT geroken, zelfs enkele meters gelopen. Maar het stinkt naar rook dus ik laat het voor nu even liggen. Enorm balen, want het zou eindelijk gaan gebeuren. Maar als je naar het nieuws kijkt en ziet dat alleen al op Tasmanie nog 100 mensen vermist worden in bushfire areas, dan valt mijn leed te overzien. En wat in het vat zit, verzuurt niet. Nu maar hopen dat Tasmanie onder controle is als wij daar over drie weken naartoe vliegen voor The Overland Track.
Bushfires bij Hobart, Tasmanie
Foto van Craig Clark (@iamcraigclark)
Foto van Craig Clark (@iamcraigclark)
Wat te doen als je door een bushfire wordt overvallen
- Het gevaar van bushfires is drieledig: temperatuur veroorzaakt hitteberoertes, rook veroorzaakt verstikking en vuur veroorzaakt brandwonden.
- De temperatuur (hittestraling) kun je verminderen door iets tussen de vuurbron en jezelf te plaatsen (vaste elementen zoals rotsen, maar ook losse voorwerpen zoals reflectiedekens of kleding - mits wol/katoen, en geen kunststoffen!). Trek bij voorkeur lange mouwen aan. Vlucht nooit een bovengrondse watertank in: zodra het vuur de tank bereikt is het water binnen drie minuten zo warm dat je een hitteberoerte oploopt;
- Rook kun je vermijden door laag bij de grond te blijven en/of een natte lap voor de neus en mond te houden;
- Brandwonden kun je voorkomen door contact met vuur/hitte te vermijden. Een Australische brandweervrouw schrijft dat je alleen door vuur moet vluchten als je door de vlammen kunt kijken (ergo de vlammen minder dan drie meter diep zijn).
- Brand verspreidt zich sneller omhoog dan omlaag. Vlucht dus nooit naar de top van de berg, maar ga juist omlaag;
- Brand aangejaagd door wind verspreidt zich snel. Vlucht nooit voor de brand uit, want je zult worden ingehaald. Ren vooruit, maar dan naar de flanken.
