Mijn vorige blog dateert alweer van even geleden… Deze keer geen beschouwing van dat malle volk (volgende keer beter!), maar een update over dat waar ik überhaupt voor kwam. Het is hier rustig, althans op wandelvlak. Het blijkt toch moeilijker te zijn dan gedacht om een bushwalking buddy te vinden voor de AAWT. Een georganiseerde ontmoetingsplek voor deze specifieke tocht, hetzij aan het begin/einde van de route, hetzij online, ontbreekt. Ik heb hoteleigenaren en park rangers aangeschreven met de vraag of iemand onlangs heeft geïnformeerd naar de tocht,maar zonder succes. Ook ben ik naar Albury gereden (300 kilometer verderop) om een vergadering bij te wonen van de
Border Bushwalking Club, in de hoop wat bushwalk-publiek te ontmoeten. Erg interessante avond, maar op AAWT-vlak ook hier geen succes.
 |
| Laatste deel: Mt. Kosciuszko - Tharwa |
Gelukkig heb ik wel iemand gevonden die het laatste deel van de route wil lopen (Thredbo – Tharwa, 210 kilometer). We hadden beiden een bericht geplaatst in de “Companion wanted”-sectie van
Bushwalk.com (een aanrader voor iedereen die in Australië iets met bushwalks te maken heeft). Ik voor de hele tocht, hij voor “de omgeving van Mt. Kosciuszko / Canberra”, wat nagenoeg gelijk is aan de laatste sectie van de AAWT. Volgende week gaan we elkaar ontmoeten om de plannen concreet te maken. Uiteraard aan de voet van een heuvel.
Dit alles betekent dat ik de route in ieder geval niet van het beginpunt tot het eindpunt zal lopen (maar van 2/3 tot het eind, en vervolgens – hopelijk – van start tot 2/3). Niet helemaal hoe ik het me van tevoren had voorgesteld, maar op deze manier weet ik in ieder geval zeker dat ik een deel van de route zal zien. En eigenlijk vind ik het ook niet erg om met het meest vlakke deel van de route te beginnen. Intussen blijf ik zoeken naar ander gezelschap en kijk ik ook naar andere routes waar meer volk voor te porren is.
De afgelopen weken heb ik alles in huis gehaald wat je nodig kunt hebben op lange tochten. Alles zo licht mogelijk, want je moet het wel meesjouwen. Zo weegt mijn tent 650 gram (SkyScape Trekker), mijn slaapzak 1100 gram (Sea to Summit Trek II) en mijn kookset 350 gram (Jetboil Zip). Het grote gewicht zit ‘m uiteindelijk in eten (+/- 800 gram per dag) en water (3 liter/kilo constant). Mijn meest hippe aankoop is zonder twijfel de
SPOT GPS Messenger: een apparaat met GPS-ontvanger en satellietzender waarmee je niet alleen je wandeltocht kunt “tracken” maar in geval van nood ook een noodsignaal kunt versturen.
|
 |
| Sea to Summit Trek II |
|
|
|
Lichtgewicht is zwaar betaald en daarom probeer ik intussen wat geld te verdienen door websites te bouwen. Zo heb ik tijdens mijn studie altijd mijn biertjes kunnen betalen, en zo nu en dan ook nog eens een studieboek, dus heb ik een advertentie geplaatst in de lokale krant. Het loopt niet storm (al leek het daar even op), maar zo blijft het tenminste wel vakantie.
Intussen nadert de kerst. Iets waarmee de winkels al beginnen te adverteren op het moment dat in Nederland de kruidnoten in de schappen worden gelegd. Erg surrealistisch: kerstballen en slingers terwijl het overdag 30 tot 35 graden is zonder een wolk aan de hemel. Een kerstsfeer ontbreekt daardoor, maar daar heeft ondernemend Australië iets op bedacht:
Christmas in July. Juist: hier wordt Kerst gewoon ieder half jaar gevierd. Ho, wat is dat? Toch een beschouwing van dat malle volk? Nou, ter relativering dan: wij Nederlanders hebben weinig recht van spreken. Kerst duurt hier maar een dag, dus laten we Christmas in July gewoon een verlate Tweede Kerstdag noemen.
